||ARIAKE Diary 4
posted on 26 Jan 2012 19:36 by ginsekaiพรุ่งนี้ประธานบริษัทจะมา
นี่สำคัญ ซากาอิซัง จะให้เราไปล่ามให้ประธานด้วย
ประธาน คือคนที่ใหญ่ที่สุดในบริษัท
ใหญ่ว่า คุริชิม่า เอ็มดีซะอีก ขนาดว่า เอ็มดีเราว่ายิ่งใหญ่มากแล้วนะ แต่นี่ใหญ่กว่า สามขั้น
แอบ เกร็งนิดหน่อย กลัว แปลไม่ได้ อ๊ากกกกกกกกกกกกก
มาต่อเรื่องของ ชิมิสุต่อ
ชิมิสุ มาคุยกับเราเรื่อยๆ เรียกไปล่ามนั่นล่ามนี่
ซักพักตอนพักเบรค แอบไปให้ชิมิสุคุยกับพี่ก้อย แบบว่าพี่ก้อยอยากชวนชิมิสุไปเที่ยวด้วย
แต่คุยกันไม่รู้เรื่อง เราเลยไปล่ามให้
ชิมิสุก็ให้กำหนดสถานที่ที่อยากไป แล้วค่อยไปบอกเขา
หลังจากคุยกับพี่ก้อยตกลงกันแล้วว่าจะไปปราสาทคุมาโตะ
ตอนนั้นเรายืนอยู่คนเดียวมอง เมมเบอร์ทำงาน จู่ๆชิมิสุ ก็มาเรียกจากด้านหลัง
ถามว่า กำหนดที่ไปได้หรือยัง ถ้ายังไม่ได้กำหนดก็รีบนะ เพราะเดี๋ยวจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว
เขาจะกลับเมืองไทยสิ้นเดือนนี้แล้วล่ะ
เราก็เลยบอกไปว่าจะไปปราสาทคุมาโมโตะ แล้วก็เลิกคุยกันเพราะเราถูกเรียกให้ไปล่าม
ปกติ จะคุยกับ ชิมิสุไม่จบเรื่องเพราะเราถูกเรียกไปล่ามตลอด
จนกระทั่งตอนว่างๆ ชิมิสุก็เรียกเราไปคุยที่หน้าบอร์ด คุยกันได้ไม่ถึง สองนาที เราก็ถูกเรียกอีก
เลยคุยกันเรื่องไปเที่ยวไม่จบซักที
ยามาดะซังให้เราช่วยทำคู่มือการทำความสะอาดเครื่องจักร
เขาให้เราเอารูปไปลงคอม เขาให้ กล้องและ การ์ดรีดเดอร์มา
แต่พอเราเอาไปลงคอมแล้ว ปรากฏว่าการ์ดรีดเดอร์มันใช้ไม่ได้
แต่ คิคุริน ก็เอารูปลงคอมให้เราจนได้(คิคุริน เข้ากะดึกเหมือนกับเรา)
แล้วเราก็เอา กล้องและการ์ดรีดเดอร์ไปคืน ยามาดะซัง
บอกเขาไปว่าการ์ดรีดเดอร์ใช้ไม่ได้นะ แต่ว่าเอารูปลงคอมได้แล้วไม่ต้องห่วง
ซักพัก ชิมิสุ มา โบกมือเรียกให้เราเดินตามไป เขาเดินเร็วมากไม่ปล่อยให้เราถามเลยว่าจะไปไหน
ในมือถือของบางสิ่งคล้ายๆตลัดมืดโกน(จริงๆมันคือแฟลตไดร์)
พอถึง ข้างนอก ชิมิสุ ก็พูดว่าเอารูปมาให้ ลงคอมไม่ได้ไม่ใช่หรอ
เราก็บอกว่า ไม่เอาแล้ว ไม่เป็นไร เอาลงได้แล้ว
ชิมิสุก็พูดว่า อุสาห์เอามาให้ ไม่ต้องการมันหรอ
เราก็บอกว่า โอเคๆ เอาก็ได้ กันพลาด
แต่พอพูดจบ คุณเธอก็หยุดเดิน แล้วพูดว่า งั้น ไม่เป็นไร ไม่ต้องเอาแล้ว กลับเข้าไปข้างในเหอะ
พอพูดจบ คุณเธอก็บอกว่า พรุ่งนี้ รถไฟ ออก สิบโมงครึ่งนะ มาเจอกันที่สถานนี
สรุป ทริปนี้ ก็ร่วมด้วยงั้นสิ ฮ่าๆ ตอนแรกแค่ไปล่ามให้เฉยๆนะนั่น
แต่ เหตการณ์นี้มันทำให้รู้สึกว่า ชิมิสุ หาเรื่องลากเรามาคุยข้างนอกอ่ะ
เพราะเราบอกยามาดะซังไปแล้ว ว่าเราเอารูปลงคอมได้แล้ว ไม่มีปัญหาอะไร
แถมตอนเดินผ่านไลน์ก็เล่นเดินโดยที่ไม่พูดไรซักคำ ไม่ปล่อยให้เราพูดอะไรเลย
แบบปกติเราจะชอบ ตัดประโยคประมาณว่า ขอคิดดูก่อน เดี๋ยวไปถามให้ หรือไม่ก็ เดี๋ยวทำเอง
แบบว่า จะได้ไปเที่ยวกับชิมิสุ เป็นอะไรที่เหนื่อความคาดหมายมาก
เหนือความคาดหมายตั้งแต่ที่ ชิมิสุ มาที่อาริอาเกะ
แล้วเราก็ได้คุยกับเขา ถึงแม้ว่าจะไม่เป็นเรื่องเป็นราวก็เถอะ
จากที่ได้แค่มอง และยิ้มให้ผ่านๆที่โรงงานที่เมืองไทยเท่านั้น
แค่นี้ก็รู้สึกดีใจมากจนไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว ฮ่าๆ พอละ ได้แค่นี้พอละ ชิมิสุ ฮ่าๆ
เดี๋ยว ไว้วันหลังจะมา อิดิทเรื่องไปปราสาทคุมาโมโตะ ต่อเน้อ